Special Olympics Nationale Spelen: door de afwijking excelleren

Medailles en ambitie

Lucas sport vanaf zijn zevende: schaatsen en tennissen, alle seizoenen door. Vorig jaar werd hij Nederlands kampioen G-schaatsen op de honderd meter. ‘Ik wil soms vaak winnen’, legt hij uit met een twinkeling in zijn diepbruine ogen. ‘Maar meedoen vind ik nog leuker dan winnen. Ik kan goed tegen mijn verlies en ben vaak positief…’ Als hij zijn zin wil afmaken, grijpt moeder Doort in. ‘Nou, ik herinner me anders dat je ontroostbaar was toen je een keer tweede werd en het goud aan je voorbij ging', frist ze zijn geheugen op. ‘Zilver heb ik al, geef me dan maar brons’, zei je toen. ‘Oké’, geeft Lucas toe. ‘Ik ben fanatiek. Ik wil eigenlijk proftennisser worden. En net zo goed als Michelle. Maar ik ben niet verliefd’, voegt hij eraan toe terwijl hij met een draf de baan op gaat, richting Michelle, zijn training vervolgend.

Meer dan sport: zichtbaarheid en emancipatie

Sporters zoals Lucas gaan bij de spelen wel degelijk voor een medaille en willen boven zichzelf uitstijgen. Daarnaast heeft het evenement een emancipatoire functie. ‘Het betreft een doelgroep die vaak wordt vergeten’, stelt Cannegieter. ‘De sporters zijn heel belangrijk voor onze samenleving. Het zijn de mensen die in het dagelijks leven onze pakketjes bij bol.com inpakken of onze plantsoenen bijhouden. Lucas werkt bij Brownies en Downies, Jinte als facilitair assistent in een verzorgingshuis. Ze hebben belangrijke rollen maar de samenleving ziet hen onvoldoende. Toch klagen ze nooit, ook wanneer ze kansen niet krijgen. Het is daarom belangrijk dat er een platform is waarbij ze hun eigen talent kunnen laten zien en wel erkenning krijgen. Juist in het sporten hebben ze een uitlaatklep en behalen ze op hun niveau het allerhoogste.’

Thuiswedstrijd

Nu het evenement in Haarlem is, kan Lucas dit jaar op de fiets naar de wedstrijden. Handig, zou je denken, maar ook jammer. De vorige editie vond in Breda plaats en dat betekende met de bus naar de Beekse Bergen, en daar het weekend slapen in een safaritent. Echt een uitje, en dus leuk. Weer die guitige ogen: ‘Ik houd van spektakel en avontuur’, zegt Lucas. ‘Maar’, erkent hij, ‘toen kon ik niet goed slapen, door het brullen van de leeuwen. Ik voelde me net een prooi, en dacht: Simba houd op.’

Aangepaste regels, gelijk speelveld

Hier en daar zijn er kleine aanpassingen bij het uitoefenen van de sport ten opzichte van het reguliere spel, zo hebben de internationale Special Olympic-regels bepaald. De bal mag met tennis bijvoorbeeld twee keer stuiteren en er mag met een buddy zonder beperking worden gesport. Die mag geen punten maken en beslissend zijn, de buddy mag de bal uitsluitend in het spel houden en aanwijzingen geven waar de ander moet gaan staan. Lucas heeft hiervoor familievriend Ivo Vis uitgekozen, een goede tennisser en iemand met wie hij een klik heeft. Met voetbal wordt er niet met elftallen gespeeld, maar in teams van zeven of maximaal acht personen, zodat het spel het hele jaar toegankelijk is om te spelen; elftallen zijn soms moeilijk te formeren en kleinere teams maken het spel wat eenvoudiger. ‘Verder zijn er nauwelijks verschillen’, onderstreept Cannegieter. ‘Wie goed kijkt, ziet geen beperking, maar een andere manier van excelleren.’

Wie goed kijkt, ziet geen beperking, maar een andere manier van excelleren.