De daad bij het woord: ik ga stemmen

Eindeloos geduld

Als moeder van een kind met een beperking ben ik het gewend om voortdurend rekening te houden met iedereen rondom Benjamin: scholen, instellingen, behandelaren, zorgverleners, ambtenaren. Het werd mijn tweede natuur. Ik had begrip voor ieders belangen en ik had vooral eindeloos geduld. 

Hoe lang moet ik blijven hopen?

Maar ergens begon het te knagen. Dien ik Benjamin’s belang en alles waar ik in geloof, door zo voorzichtig te blijven? Hoe lang moet ik blijven hopen dat  een systeem dat goed is in rapporten schrijven over verbetering, diezelfde verbetering ook daadwerkelijk in de praktijk brengt? 

Wanneer mag ik zeggen dat het genoeg is? Is mijn geduld niet gewoon op? Eigenlijk weet ik het antwoord al voor de vraag werd gesteld. Daarom begin ik mijn nieuwe jaar zonder omwegen. Ik ga de daad bij het woord voegen.

Gemeenteraadsverkiezingen

Want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Jarenlang dacht ik dat die weinig met ons leven te maken hadden. Zorg is zorg dacht ik, en ik ging er naïef van uit dat dat overal in Nederland hetzelfde was. Maar dat is niet altijd het geval. De plek waar je woont bepaalt hoeveel ondersteuning je krijgt, hoe snel dat geregeld wordt en hoeveel strijd je ervoor moet leveren.

Grote verschillen tussen gemeentes

Bij Papageno (een organisatie die zich met allerlei initiatieven en activiteiten richt op de ontwikkeling van kinderen en jongeren met autisme, opgericht door Aaltje van Zweden, red.) zie ik regelmatig hoe groot de verschillen zijn. De ene gemeente regelt binnen weken begeleiding, muziektherapie of vervoer. Een paar kilometer verderop wachten ouders maanden op dezelfde voorziening. Ze moeten formulieren inleveren, gesprekken voeren, weer nieuwe formulieren inleveren. Alsof hun kind opeens minder hulp nodig heeft zodra je de gemeentegrens oversteekt. Het is onbegrijpelijk.

Zorg is afhankelijk van de postcode

En het blijft niet bij zorg. Ook toegankelijkheid, werk en participatie zijn lokaal bepaald. Gemeenten beslissen wie toegang krijgt tot een aangepaste werkplek, jobcoaching en begeleiding. Zo wordt zelfs de kans om mee te doen in de samenleving afhankelijk van je postcode. Terwijl werkgevers personeel zoeken, blijft de arbeidsparticipatie van mensen met een beperking ver achter. Een verspilling van talent waar niemand beter van wordt.

Dus ja, dit jaar voeg ik daad bij het woord. Ik ga stemmen. Voor lokaal beleid dat eerlijker en vooral menselijker is. 

Meer informatie

Deze column schreef Aaltje van Zweden voor het eerste nummer van Markant in 2026, dat in maart uitkomt. Markant is het tijdschrift van de gehandicaptenzorg dat vier keer per jaar verschijnt. 

Van Zweden is een van de nieuwe columnisten van Markant en zal elke editie schrijven over haar ervaringen met het zorgbeleid als moeder van Benjamin, haar zoon met autisme en een verstandelijke beperking. 

In de laatste Markant van 2025 staat een uitgebreid interview met Aaltje van Zweden: ‘Mijn Benjamin moet onze Benjamin worden’.