Blogs

Actueel
  1. ‘Arbeidsbeperking’ is eigenlijk een raar woord, bedenk ik me na mijn bezoek aan Abrona - Nudoen! in Woerden. Wij hebben immers allemaal een arbeidsbeperking. Het hangt van de taak af of je daartoe goed uitgerust bent. Zo heb ik geen groene vingers en kan ik ook niet klussen. Je mag mij in die taken rustig arbeidsbeperkt noemen. 

    portretfoto van wim-jan renkema
  2. Ik ben verwant. Aan heel veel andere verwanten. Waar ik niet veel contact mee heb, maar ik zie ze wel. Als ik bijvoorbeeld in het verpleeghuis ben, waar mijn moeder verblijft. De meeste verwanten die ik daar zie, kwijten zich geruisloos van hun taak. Soms kijken we elkaar aan, in een soort verwantschap. Altijd komt daar een gelaten glimlach bij vrij. Lotgenoten die elkaar een hart onder de riem steken. Hé, je staat er niet alleen voor!

    Johan van Ruijven
  3. Stel je gaat vandaag met een groep naar Rome. Deze groep wordt direct in tweeën gesplitst. Eén groep moet bij ieder pompstation de weg vragen aan een persoon gekleed in het paars en de andere groep moet paarse pijlen volgen om de route te kunnen vervolgen. Wie voelt zich het meest afhankelijk?

    Foto Lotte Pulles
  4. ‘De samenleving heeft een blinde vlek voor LVB.’ Dat was de pijnlijke maar rake conclusie van een interdepartementaal beleidsonderzoek over mensen met een licht verstandelijke beperking. Een blinde vlek - altijd goed als iemand je daar op wijst! Dan kun je er iets aan doen. Maar helaas gebeurt dit nog niet. Het rapport verscheen op 23 september. Was de klap zo hard, dat iedereen verdoofd is?

    Frank Bluiminck
  5. Uit het verhaal van Laurens Verhagen, de vader van Boris, blijkt dat we er in de gehandicaptenzorg niet altijd in slagen om dromen waar te maken. Moeten we dan als sector onze dromen toch blijven formuleren? Ik vind van wel.

    Frank Bluiminck