Artikelen

Voor kerst had ik voor mijn kinderen van elf, dertien en vijftien jaar oud ieder een gedicht geschreven. We lazen ze ’s avonds en hoewel ze vinden dat vader een verkeerd gevoel voor humor heeft, vonden ze het een ‘liefdevolle roast’ - zoals een beetje plagen tegenwoordig heet. De volgende ochtend bleek dat ze er best trots op waren, toen ze hun gedichten lieten lezen aan hun opa en oma en andere familieleden. Dat gaf natuurlijk ook mij een goed gevoel: geluk.

Uit een lezing van hoogleraar Caren Sax uit San Diego, van een aantal jaar geleden, is één uitspraak mij goed bijgebleven. Zij vertelde bevlogen dat kinderen zelden zullen uitstijgen boven de verwachtingen die aan hen worden gesteld. En dat het daarom essentieel is dat we de juiste verwachtingen stellen. Zijn deze namelijk te laag, dan ontnemen we deze kinderen een kans op gewoon meedoen in het leven. Op bereiken wat ze willen en kunnen bereiken.

Op 21 maart waren de gemeenteraadsverkiezingen. Zowel een nieuwe gemeenteraad als de onderhandelingen voor het college-akkoord bieden veel mogelijkheden voor lokale belangenbehartiging. Maar hoe brengt u het beste uw boodschap over? Tijdens de werksessies ‘Uw boodschap in het college-akkoord’ in Den Bosch, Zwolle en Utrecht wisselden de professionals uit de gehandicaptenzorg onder leiding van Wallaart & Kusse Public Affairs enthousiast hun ervaringen en tips met elkaar.

Melanie Krijnen, vrolijk, open en achttien jaar, zit op het waterbed in de zogenaamde ‘chill-hoek’ en kijkt alert om zich heen. Ze woont sinds vorige zomer in het In-stap-huis van Sherpa in Baarn. Het is een huis waar kinderen met een beperking en hun ouders stap voor stap kunnen wennen aan het uit huis gaan.

Ook jongeren met autisme willen steeds vaker zelfstandig wonen. Wat zijn daarbij hun wensen op het gebied van huisvesting en ondersteuning? Geluid is de hinderlijkste externe prikkel, persoonlijke aandacht de grootste wens.

Verschillende media besteedden aandacht aan kinderen en volwassenen met een complexe zorgvraag die moeilijk plaatsbaar zijn. Nieuwsuur liet een aantal schrijnende situaties zien waarin ouders geen zorginstelling kunnen vinden voor hun kind, met als gevolg een onhoudbare thuissituatie. Ook bestuurder Kees Erends van ’s Heeren Loo kwam aan het woord en pleitte voor investeringen in de gehandicaptenzorg. 

Ouders van kinderen met een beperking worden door zorginstellingen onvoldoende betrokken bij de ondersteuning, zegt Martijn Klem, directeur van de BOSK in deze Markant. Er is volgens hem zelfs sprake - en dat is natuurlijk niet leuk om te horen - van een ‘kloof’.

Nog altijd gaapt er een enorme kloof tussen ouders en zorgaanbieders, vindt BOSK-directeur Martijn Klem. ‘Het zou goed zijn als we meer respect voor elkaars kennis zouden hebben. Zorgen voor een kind met een beperking is teamwork. Daarin zijn we gelijkwaardige spelers.’