Artikelen

Fietsen is sinds mijn hartstilstand in de zomer van 2016 een dagelijkse bezigheid geworden. Als vorm van inspanning en ontspanning. Mijn vrouw en ik hebben een duofiets gekocht. Twee enkele fietsen die je door middel van bouten aan elkaar kunt koppelen. Je neemt veel ruimte op het fietspad in beslag. Maar je kunt hem ook apart van elkaar gebruiken. En zo heb ik dus ook geleerd alleen te fietsen. Een vermoeiende bezigheid die veel energie kost, maar ook plezier oplevert.

Eén van de leuke dingen van het samenstellen van Markant is dat je heel veel informatie krijgt over wat er zich afspeelt in de gehandicaptenzorg. Helaas moet je keuzes maken, want er gebeurt te veel. Welke criteria ik daarbij toepas, vind ik een lastige vraag, want ik vrees dat mijn eigen voorkleuren soms een rol spelen. Paula Sterkenburg wordt hoogleraar. Zij is zo ongeveer de aardigste onderzoeker die ik ken, dus natuurlijk krijgt zij een plekje.

Duizend kennisprofessionals kwamen op donderdag 8 augustus bijeen in Glasgow op het IASSIDD Congres, de International Association for the Scientific Study of Intellectual and Developmental Disabilities. Senior beleidsmedewerker Marion Kersten was hier namens de VGN bij aanwezig en blogt over haar bevindingen.

Deze week vierde ik op de meest mooie manier dat ik een jaar in dienst ben bij de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland. Ik was uitgenodigd om aan te sluiten bij de tweedaagse van de LFB, de Landelijke Federatie van Belangenbehartigers. Een club van, voor en door ervaringsdeskundigen met een licht verstandelijke beperking. Het thema: talentontwikkeling.

Nachtzorg in de gehandicaptensector is soms letterlijk onzichtbaar. Voor veel ouders en verwanten is het een onbekend terrein; ze weten niet hoe de zorg in de nacht verloopt. Zelfs de dagzorg is onvoldoende op de hoogte van het werk van hun collega’s in de nacht. Daardoor is de nachtzorg vatbaar voor nare beelden. Dat bleek uit een uitzending van Nieuwsuur in september 2017. De reportage schetste een beeld van koude, afstandelijke zorg: cliënten die aan hun lot worden overgelaten en falende techniek. Een beeld waarin de gehandicaptenzorg zich niet herkent…

Hoe zou het eruit kunnen zien? De zorg voor mensen met een beperking in 2030…

Uit het verhaal van Laurens Verhagen, de vader van Boris, blijkt dat we er in de gehandicaptenzorg niet altijd in slagen om dromen waar te maken. Moeten we dan als sector onze dromen toch blijven formuleren? Ik vind van wel.

‘De samenleving heeft een blinde vlek voor LVB.’ Dat was de pijnlijke maar rake conclusie van een interdepartementaal beleidsonderzoek over mensen met een licht verstandelijke beperking. Een blinde vlek - altijd goed als iemand je daar op wijst! Dan kun je er iets aan doen. Maar helaas gebeurt dit nog niet. Het rapport verscheen op 23 september. Was de klap zo hard, dat iedereen verdoofd is?