Artikelen

Een taalontwikkelingsstoornis (TOS) is een veelvoorkomende, maar vaak nog onopgemerkte aandoening die grote invloed heeft op leren, gedrag en meedoen. In deze blog vertellen ervaringsdeskundige ouder TOS Heleen Gorter, onderzoeker Lidy Smit (Kentalis) en VGN beleidsmedewerker Jessica Hendriks waarom TOS zo gemakkelijk wordt verward met andere problematiek, en wat professionals in de gehandicaptenzorg kunnen doen om taalproblemen zorgvuldiger te onderzoeken.

Op 27 januari 2026 kwamen ruim 200 professionals en andere betrokkenen uit de gehandicaptenzorg samen in The Colour Kitchen in Utrecht voor de bijeenkomst 'Kwaliteitskompas in beweging – Samen de koers uitzetten'. De bijeenkomst stond in het teken van de vraag hoe een vernieuwde visie op kwaliteit kan worden vertaald naar de dagelijkse praktijk. De grote opkomst en de actieve uitwisseling van ervaringen lieten zien hoeveel energie er in de sector is om samen te werken aan kwaliteit van bestaan voor mensen met een beperking.

In 2025 stond de gehandicaptenzorg letterlijk in de etalage. Zichtbaarheid werd de rode draad van een jaar vol beweging. Het jaar kende mooie en hoopvolle momenten, maar het schuurde ook en deed pijn. Voor 2026 ligt de opdracht helder voor ogen: de verhalen uit de gehandicaptenzorg blijven vertellen. Wat gezien wordt, telt mee, en wat onzichtbaar blijft, daar is makkelijker op te bezuinigen.

Talenten van mensen met een beperking verdienen meer zichtbaarheid. Te vaak wordt eerst gekeken naar wat iemand níet kan, terwijl wij elke dag zien hoeveel creativiteit, muzikaliteit en unieke perspectieven mensen met een beperking juist toevoegen. Daarom roepen wij iedereen op om de Jostiband de Top 2000 in te stemmen met hun versie van ‘Als de morgen is gekomen’.

Koen is 29 jaar, heeft een ernstig verstandelijk beperking en is autistisch. Zijn moeder Esther ziet hoe haar zoon opbloeit als vertrouwde begeleiders om hem heen zijn en hem veiligheid bieden. Maar ook hoe snel het misgaat als die vertrouwde gezichten verdwijnen.

De Jostiband is door het Nationaal Comité 4 en 5 mei uitgeroepen tot één van de vier Ambassadeurs van de Vrijheid 2026. Het orkest, dat volgend jaar 60 jaar bestaat, zal optreden op vier Bevrijdingsfestivals en aandacht vragen voor een thema dat de leden nauw aan het hart ligt: de vrijheid om te kunnen zijn wie je bent.

De afstand tussen zijn thuis en de woning van zijn stiefzoon Jouke is groot. Het is anderhalf uur rijden. Toch vinden Henk Veerman en Caroline, de moeder van Jouke, dat geen belemmering. De kwaliteit van de warme aandacht die hun zoon krijgt bij de zorgaanbieder is ondergeschikt aan steeds weer die lange rit. ‘Jouke heeft het goed bij de Raphaëlstichting. Ik wil dan ook geen klaagverhaal vertellen. Er is wel ruimte voor verbetering. De vergoeding kan veel specifieker worden ingericht. Ik adviseer graag over de manier waarop die ruimte kan en soms moet worden benut.’

Heeft Yessica, met de toenemende druk op de zorg en alle veranderingen in politiek Den Haag, nog zicht op een betekenisvol leven? ‘Als alle betrokkenen om haar heen zich voldoende beseffen dat de zorg die zij nodig heeft een collectieve prestatie moet zijn, dan wel’, zegt haar vader. 'Maar gezamenlijk zorg organiseren en voldoende hulp van ‘Den Haag’ krijgen, dat is nog een hele opgave.’